เรื่องสั้น คืนในครัว (๑)
posted on 05 Nov 2009 21:37 by kittchah in Short-story
ตลอดเดือนที่ผ่านมา นอกจากใช้เวลาว่างหมดไปกับการทอดน่อง เตร็ดเตร่อยู่ในสวนสาธารณะ ตกดึกค่ำคืน ผมยังละลายเวลาไปกับฟองเบียร์ ด้วยการแปลงพื้นที่ในครัวให้กลายเป็นบาร์ส่วนตัว
อย่างแรกถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผลสำหรับคนที่กำลังเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่รายล้อมรอบกาย การเลือกหันหน้าเข้าหาพื้นที่สีเขียว ย่อมเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่ช่วยลดความขุ่นเคืองภายในให้ทุเลาบรรเทาลง
ส่วนอย่างหลังดูคล้ายจะออกไปทางเก็บกดก่อนลงขวดแอลกอฮอลล์ ทว่าสาระสำคัญไม่ได้อยู่ที่การเลือกดืม/ไม่ดื่ม เบียร์เป็นเพียงองค์ประกอบที่เข้ามาช่วยผสานให้ผมกับห้องครัวมีความคุ้นเคยกันมากขึ้นเท่านั้นเอง
***
ด้วยความบังเอิญ ก่อนหน้าตั้งใจจะเปิดหาสถานีที่ออกอากาศบรรเลงเพลงแจ็ซ หากแต่หูกลับต้องมาสะดุดที่ เฟอ เอลซ์ เพลงคลาสสิกดึกดำบรรพ์ของเบโทเฟน
แน่นอน, ต่อให้ไม่ใช่คอเพลงคลาสสิกตัวยงก็สามารถยืนยันได้ทันทีว่างานประพันธ์ที่ได้ยินคือผลงานของคีตกวีเมืองเบียร์
เดิมทีเกือบจะพลิกนิ้วเปลี่ยนหนี คลื่นเพลงคลาสสิกดาษดื่นมักเต็มไปด้วยเบโทเฟน โดยเฉพาะบทเพลง ‘เพื่ออลิซ’ น่าจะเคยผ่านหูมาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อย-สองร้อยหน กระนั้นเสียงแหบแห้งของผู้ดำเนินรายการที่เอ่ยทักผู้ฟังอย่างห่างเหินกลับทำให้ผมต้องหยุดฟังท่วงทำนองที่เนิบช้า ทีละคำ... ทีละคำ…
ช่วงเวลาดังกล่าว, มั่นใจว่าไม่เคยได้ยินผู้ดำเนินรายการคนไหน ไม่แยแสผู้ฟังอย่างนี้มาก่อน วิธีการพูดฟังเหมือนไม่ยีหระต่อสิ่งใดๆ แต่ก็หาใช่เพียงพูดเพื่อรอให้จบรายการ จังหวะของคำเต็มไปด้วยความแปลกแปร่ง การเว้นวรรคผิดรูปไร้ระเบียบ ทว่าพอเริ่มจับความรวมกันเป็นประโยค ก่อให้เกิดความรู้สึกประหลาดเกาะกุมหัวใจ จะว่าละม้ายคล้ายท่วงทำนองของปู่คลินท์ อีสต์วูด ก็ไม่ตรงเสียทีเดียว ถือได้ว่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งยากจะหาใครเปรียบ
หลังจากคืนนั้น พอใกล้เวลาห้าทุ่ม ผมต้องลุกจากโต๊ะคอมฯ เดินเข้าไปนั่งในครัว พร้อมกับปรับปุ่มวิทยุบนหลังตู้เย็นไปยังคลื่นความถี่ที่ได้บันทึกช่องเอาไว้ก่อนหน้า ครั้นให้นั่งเฉยๆ เพื่อฟังเพลงคลาสสิกกับเสียงผู้ดำเนินรายการ ส่วนตัวก็เกรงว่าเจ้าของบ้านที่ผมแชร์ห้องอยู่จะเกิดอาการสงสัย และสอบถามเป็นการใหญ่ว่ามีปัญหาหรือไม่สะดวกใจในเรื่องอะไร?
เมื่อไม่อยากอธิบายเหตุผลให้ยืดยาว
ภาพการนั่งดื่มเบียร์ฟังเพลงจึงน่าจะเป็นทางออกที่ดี
อย่างไรก็ตาม การนั่งคนเดียวในครัวยามค่ำคื่น สร้างความรู้สึกประดักประเดิด ผิดที่ทางอย่างบอกไม่ถูก เคลื่อนตัวขยับแต่ละคราว ราวกับอวัยวะชิ้นนั้นมิได้ติดตัวมาตั้งแต่เกิด เป็นไปได้ว่าทันทีที่ก้าวเข้ามาในครัว ใครสักคนได้หั่นทิ้งอวัยวะของผมออก ก่อนจะนำชิ้นใหม่เข้ามาสวมแทน
เบื้องหน้านอกจากจะหันตาตรงกับเตาไมโครเวฟ ด้านขวามือยังเป็นเตาอบกับเครื่องครัวชุดใหญ่ ไม่นับทางฝั่งซ้ายที่มีทั้งเครื่องล้างจาน, เครื่องซักผ้า, เครื่องอบผ้า รวมถึงตู้เย็นขนาดเจ็ดจุดห้าคิวและวิทยุที่ตั้งอยู่ตรงด้านบน
อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในครัวดูท่าจะไม่ตอบรับการมาเยือนของผม ความจริงผมคงเป็นสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา ห้องครัวยามราตรีสมควรอยู่ในความเงียบสงบ อุปกรณ์แต่ละชิ้นล้วนต่างต้องการเวลาที่จะพักผ่อนหลับใหล
“ทำไมไม่เริ่มที่ เอไมเนอร์ กับ อีเมเจอร์ พยายามคงจังหวะเดิมให้ดำเนินต่อไป จากนั้นค่อยๆ บรรเลงซ้ำ ก่อนจะเขยิบเข้าสู่ท่อนขยายโดยส่งผ่านคอร์ด ซีเมเจอร์ ที่ควบคู่กับ จีเมเจอร์ หากผ่านพ้นท่อนนี้ได้ เตรียมตัวให้พร้อมเพราะต้องเผชิญกับอุปสรรคหนาหนักด้วยจำนวนโน้ตที่เรียงลายกันถี่ยิบ ซึ่งคงสาหัสสำหรับมือใหม่ แต่ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล หากผมยังคงยืนอยู่ข้างๆ คุณ”
‘เอาแล้วไง! หวังว่าคงไม่ได้ต้องการจะสื่อสารส่วนตัวกระมัง’ ผมคิด
“จริงแท้... ผมกำลังสนทนาอยู่กับคุณ”
เสียงของผู้ดำเนินรายการ แทรกขึ้นมาระหว่างบทเพลง
ทู บี คอนตินิว
(ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)
edit @ 5 Nov 2009 21:44:40 by kitt
